Miska z wczesnośredniowiecznego Gdańska

Badania archeologiczne w powojennym Gdańsku ruszyły w 1948 roku, równolegle z wielką odbudową miasta. Choć specyfika gdańskiego gruntu sprzyjała zachowaniu się przedmiotów z surowców organicznych, to właśnie ceramika stała się główną kategorią znalezisk. Wyniki pierwszych siedemnastu lat prac robią ogromne wrażenie,  masa pozyskanych fragmentów naczyń sięgnęła niemal 10 ton. Samo stanowisko I obejmujące wykopy I–V, od którego rozpoczęto odkrywanie wczesnośredniowiecznego Gdańska, dostarczyło ponad 5,6 tony materiału.

Opisywany fragment odkryto w jednym z wykopów stanowiska I, na terenie wczesnośredniowiecznego Gdańska, w rejonie dzisiejszych ulic Czopowej, Grodzkiej i Dylinki. Pochodzi z poziomu osadniczego 11, datowanego na około 1080 rok, z fazy poprzedzającej ukształtowanie się miejskiej siatki ulic i zwartej zabudowy.

Zachowany fragment obejmuje wylew i część brzuśca, bez partii przydennej. Naczynie ma szeroki otwór i lekko wyprofilowany wylew, na którego krawędzi wykonano odciski rylca. Zewnętrzną powierzchnię zdobi pięć rzędów lekko kanciastej linii falistej.

Współczesną rekonstrukcję opracowano na podstawie dokumentacji i analizy źródłowej. Zachowano charakterystyczne proporcje oraz układ zdobienia nawiązujący do zachowanego fragmentu. Naczynie może stanowić element wyposażenia obozowego lub warsztatowego, a także służyć celom ekspozycyjnym.

Opracowanie: Krzysztof Dziewientkowski
Rekonstrukcja: Krzysztof Dziewientkowski
Pierwsza publikacja: 01.02.2026
Ostatnia aktualizacja: 18.10.2026

Źródło:
Lepówna, B. 1968, Gdańsk wczesnośredniowieczny: Garncarstwo gdańskie w X–XIII wieku, Prace Komisji Archeologicznej w Gdańsku, t. 7, Gdańsk. Dostęp online: Brak *