Badania archeologiczne w powojennym Gdańsku ruszyły w 1948 roku, równolegle z wielką odbudową miasta. Choć specyfika gdańskiego gruntu sprzyjała zachowaniu się przedmiotów z surowców organicznych, to właśnie ceramika stała się główną kategorią znalezisk. Wyniki pierwszych siedemnastu lat prac robią ogromne wrażenie,  masa pozyskanych fragmentów naczyń sięgnęła niemal 10 ton. Samo stanowisko I obejmujące wykopy I–V, od którego rozpoczęto odkrywanie wczesnośredniowiecznego Gdańska, dostarczyło ponad 5,6 tony materiału.

Podstawą rekonstrukcji jest fragment naczynia odkryty na stanowisku I, na terenie wczesnośredniowiecznego grodu gdańskiego, w rejonie dzisiejszych ulic Czopowej, Grodzkiej i Dylinki. Pochodzi z poziomu osadniczego 12, datowanego na 1065-1080 rok, z fazy poprzedzającej ukształtowanie się miejskiej siatki ulic i zwartej zabudowy.

Naczynie ma klasyczny profil z wyraźnie wyodrębnioną szyjką. Brzusiec zdobią proste linie dookolne. W górnej partii ornament uzupełnia pas ukośnych odcisków. Połączenie obu motywów tworzy uporządkowaną kompozycję.

Na podstawie zachowanego naczynia wykonano współczesną rekonstrukcję, zachowując jego proporcje oraz detal zdobienia. Do odtworzonej formy dopasowano niewielką pokrywkę, której ornament nawiązuje do stylistyki dekoracji garnka. Rekonstrukcję wykonano jako użytkowy element wyposażenia rekonstrukcji historycznej, przybliżający realia codziennego życia we wczesnym średniowieczu.

Opracowanie: Krzysztof Dziewientkowski
Rekonstrukcja: Krzysztof Dziewientkowski
Pierwsza publikacja: 01 02 2026
Ostatnia aktualizacja: 20 10 2026

Źródło:
Lepówna, B. 1968, Gdańsk wczesnośredniowieczny: Garncarstwo gdańskie w X–XIII wieku, Prace Komisji Archeologicznej w Gdańsku, t. 7, Gdańsk. Dostęp online: Brak *