Gdańsk, około 1000 roku

Badania archeologiczne w powojennym Gdańsku rozpoczęto w 1948 roku. Ceramika, mimo wyjątkowo dobrych warunków zachowania przedmiotów wykonanych z surowców organicznych, stanowiła dominującą kategorię znalezisk. Już w pierwszych siedemnastu latach badań łączna masa pozyskanych fragmentów naczyń osiągnęła około 10 ton. Sam wykop główny, stanowiący punkt wyjścia do badań nad wczesnośredniowiecznym Gdańskiem, dostarczył ponad 5,6 tony materiału ceramicznego.

Fragment naczynia odkryto na stanowisku I, w obrębie wykopów I–V, na terenie wczesnośredniowiecznego Gdańska, w rejonie dzisiejszych ulic Czopowej, Grodzkiej i Dylinki. Pochodzi z poziomu osadniczego 15, datowanego na około 1000 rok, z fazy poprzedzającej ukształtowanie się miejskiej siatki ulic i zwartej zabudowy.

Zachował się fragment obejmujący wylew i część brzuśca. Naczynie ma niewielki wylew i szeroki otwór. Górną strefę zdobi linia falista, natomiast poniżej załomu brzuśca biegną poziome linie obiegające naczynie. Kompozycja zdobienia i proporcje wpisują się w lokalną tradycję garncarską, nawiązując do ceramiki zachodniosłowiańskiego kręgu kulturowego.

Na podstawie zachowanego fragmentu opracowano współczesną rekonstrukcję naczynia w zmniejszonej skali, nadając mu formę użytkowego kubka. Zachowano charakterystyczny układ ornamentu i proporcje nawiązujące do zabytku.

Kubek łączy rekonstrukcję opartą na materiale archeologicznym z funkcjonalnością współczesnego naczynia użytkowego. Może stanowić element wyposażenia obozowego nawiązującego do realiów wczesnego średniowiecza

Opracowanie: Krzysztof Dziewientkowski
Rekonstrukcja: Krzysztof Dziewientkowski
Pierwsza publikacja: 01 02 2026
Ostatnia aktualizacja: 18 10 2026

Źródło:
Lepówna, B. 1968, Gdańsk wczesnośredniowieczny: Garncarstwo gdańskie w X–XIII wieku, Prace Komisji Archeologicznej w Gdańsku, t. 7, Gdańsk.